บทกวี ชนะเลิศ รางวัลวรรณศิลป์อุชเชนี ครั้งที่ 3

“จนกว่าชีวิตจะนิทรา”

เปลเก่า..ยังโยนไกวไปช้าช้า
กล่อมนิทราชีวิตใหม่ในอู่อุ่น
โยนหน้าโยนหลังอย่างสมดุล
การุณย์ร่างนั้นทั่วสรรพางค์

ผ้าผวยผืนใหม่ห่มให้เจ้า
แม่ร้องเพลงเบาเบาอยู่ข้างข้าง
เพลงโปรดประโลมใจไปพลางพลาง
มีรักวางในอู่นอนเจ้าผ่อนพัก

เจ้าตื่นมาจะพาเล่นสวนหลังบ้าน
ดูดอกบัวสีหวานเพิ่งออกฝัก
ดูปุยเมฆปั้นรูปเป็นลิง, ยักษ์ ฯลฯ
ดูผีเสื้อทายทักดอกรักบาน

แววหวัง-โชนฉายนัยน์ตาเจ้า
เหมือนว่าสุขนี้นานเนาไม่อวสาน
ระบายยิ้มรับของขวัญบรรณาการ
ยืนยันวิญญาณสุนทรี

ทว่า, เจ้าเติบโตจนเต็มร่าง
อาจพบบัวดอกด่างและร้างสี
หม่นเมฆครึ้ม ทึมเทา-เท่าเมฆมี
และดอกไม้ไม่ปรานีผีเสื้อนัก

ผ้าผวยผืนบางก็ด่างเปื้อน
ไม่อุ่นเหมือนผืนเก่า-เจ้ารู้จัก
เพลงโปรดก็เปลี่ยนไปเสียหลายวรรค
ไร้อู่นอนผ่อนพักหัวใจแพ้

ลูกเอ๋ย..เช่นนี้แหละชีวิต
เจ้าอย่าพร่ำพินิจเพียงบาดแผล
ศิโรราบซ้ำซ้ำ-ความอ่อนแอ
ลั่นกุญแจคุมขังความหวังใด

เจ้าจงยืมหัวใจวัยทารก
มาเต้นในหัวอกที่หมกไหม้
ยืมแววตาวัยเยาว์อันวาวไว
“ชอบ” อาจหลับใหลอยู่ใน “ชัง”

ชีวิตเย้าเจ้าเล่นอยู่เช่นนี้
โศกร่ำ-ปรีดีมิอาจหยั่ง
เปลชีวิตเห่ไกวในทุกครั้ง
เจ้าจงเอาความหวังเป็นหลังพิง

และเปลเก่ายังโยนไกวในเร็ว-ช้า
กล่อมหัวใจเหว่ว้าและไหววิ่ง
โอละเห่ ทุกความหวัง ทั้งความจริง
กว่าชีวิตสนิทนิ่งในนิทรา

ปาลิตา ผลประดับเพ็ชร์

ไฟล์แนบ

pdf จนกว่าชีวิตจะนิทรา

ขนาดไฟล์ 101 KB | จำนวนดาวน์โหลด 139 ครั้ง

ความคิดเห็น