การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียเพื่อเผยแพร่การบริการ การท่องเที่ยว โดยใช้ทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษสำหรับผู้ให้บริการสนับสนุนการท่องเที่ยว ตำบลลำดวน อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์

ผู้วิจัย

วณิชา แผลงรักษา, ปิติวรรณ ฝ้ายโคกสูง, บำรุง กันรัมย์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการใช้ภาษาอังกฤษของผู้ให้บริการท่องเที่ยวชุมชนและพัฒนาสื่อการเรียนรู้ผ่านแอปพลิเคชันมือถือ มุ่งแก้ไขปัญหาการสื่อสารภาษาอังกฤษของชุมชนท่องเที่ยวตำบลลำดวน จังหวัดบุรีรัมย์ ผลการศึกษาพบว่าผู้ให้บริการในตำบลลำดวนใช้ภาษาอังกฤษในระดับพื้นฐาน เช่น การต้อนรับ อธิบายสถานที่ท่องเที่ยว และตอบคำถามทั่วไป สำนวนที่พบบ่อย จากการวิเคราะห์ความต้องการ พบว่าสถานการณ์ที่จำเป็นที่สุด ได้แก่ การให้ข้อมูลเส้นทาง การแนะนำเมนูอาหารท้องถิ่น และการอธิบายกิจกรรมท่องเที่ยว ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาแอปพลิเคชัน "ลำดวนทัวร์ไกด์" แอปฯ นี้ได้ออกแบบเนื้อหาแบบมัลติมีเดียผสมผสาน จึงได้พัฒนาแอปพลิเคชันมัลติมีเดียที่รวมเนื้อหาภาษาอังกฤษในรูปแบบอินโฟกราฟิกน่าสนใจ วีดีโอ และแบบฝึกหัดแบบ Interactive ช่วยให้ผู้ใช้ฝึกทักษะการสื่อสารในสถานการณ์จริง เช่น การให้ข้อมูลนักท่องเที่ยวและการแนะนำวัฒนธรรมท้องถิ่น ผลการประเมินจากผู้ให้บริการ 30 คน และนักท่องเที่ยว 370 คน พบว่าแอปพลิเคชันได้รับความพึงพอใจในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.56-4.64) จากกลุ่มตัวอย่าง 400 คน โดยเฉพาะผู้ให้บริการที่รายงานว่ามีความมั่นใจในการสื่อสารมากขึ้น 80% ส่วนนักท่องเที่ยวต่างชาติกว่า 85% ให้การยอมรับในความสามารถทางภาษาของชุมชน ส่งผลให้จำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น 30% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน นับเป็นตัวอย่างความสำเร็จของการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะภาษา โดยช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการสื่อสารและสร้างความมั่นใจให้ผู้ให้บริการ นอกจากนี้ยังส่งผลให้นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติเดินทางมาเที่ยวมากขึ้น แสดงให้เห็นว่าแอปพลิเคชันนี้ไม่เพียงพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ แต่ยังส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพและส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนอย่างยั่งยืน

บรรณานุกรม

กิ่งกาญจน์ มั่งคั่ง. (2545). การพัฒนาชุดการสอนวิชาสังคมศึกษา โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญสำหรับ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการสอนสังคมศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยบูรพา กิดานันท์ มลิทอง. (2540). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชวนชม จิตรานุช รักสัจจา. (2549) อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. ค้นเมื่อ 12 ธันวาคม 2555, จาก http://202.143.168.214/uttvc/newweb/2701_1001/g1d.html แจ่มจันทร์ บุญโญปกรณ์. (2565). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบการการท่องเที่ยวเพื่อยกระดับการให้บริการการท่องเที่ยวบนชีวิตวิถีใหม่ด้วยแอปพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือ. วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 4(2), 402-412. เฉลิมพันธ์ ธโนปจัย. (2558). การออกแบบแอพพลิเคชั่นเพื่อแนะนำการบริโภคผลไม้ไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร. ชนัญ วงษ์วิภาค. (2545). ประโยชน์ของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม.เอกสารการสอนชุดวิชา ประสบการณ์วิชาชีพการจัดการการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ชินวัจน์ งามวรรณากร. (2562). การพัฒนาแอปพลิเคชันสื่อการเรียนรู้บนอุปกรณ์เคลื่อนที่ เรื่อง ภาษาอังกฤษสา หรับนักสารสนเทศ. ยะลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. ณัฏฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชน. วารสารวิทยาการท่องเที่ยวไทย นานาชาติ, 13,(2), 32-33. ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์.(2544). ยอดกลยุทธ์การบิหารสำหรับองค์การยุคใหม่. พิมพ์ครั้งที่1. กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์. ณัฐญา ผลศิริ. (2563). การพัฒนาแอปพลิเคชันสำหรับธุรกิจแก้บน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรี นครินทรวิโรฒ. ทวีศักดิ์ กาญจนสุวรรณ. (2552). เทคโนโลยีมัลติมีเดีย. กรุงเทพมหานคร: เคทีพี คอมพ์ แอนด์ คอนซัลท์. ทาดาโอะ มิยากาวะ. (1986). เศรษฐ์มิติเบื้องต้น. แปลโดย คงศักดิ์สันติพฤกวงษ์. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์รู้แจง. นันทพร อดิเรกโชติกุล และคณะ (2561). การรับรู้ความต้องการข่าวสารประชาสัมพันธ์ : กรณีศึกษา อบต. มะเกลือใหม่ ตำบลมะเกลือใหม่ อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมาปีที่ 13 ฉบับที่ 3 เดือน กันยายน - ธันวาคม 2561, 20-26. บุญดี บุญญากิจ และกมลวรรณ ศิริพานิช. (2545). Benchmarking ทางลัดสู่ความเป็นเลิศทางธุรกิจ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : อินโนกราฟฟิกส์. บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรสแอนด์ดีไซน์. เบ็ง คาร์ลอฟ.(2544). คู่มือวิธีเทียบเคียง แข่งดี. แปลจาก Bench marking Workbook โดย ณัฐพงศ์ เกศมาริษ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: Be Bright Book บัวผิน โตทรัพย์ และคณะ. (2562). การประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวผ่านสื่อสังคมออนไลน์: กรณีศึกษาชุมชนพุมเรียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานีค้นคว้าอิสระวารสารนิเทศศาสตร์ ธุรกิจบัณฑิตย์คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ปิรันธ์ ชิณโชติและธีระวัฒน์จันทึก. (2559). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง. Veridian E-Journal, Silpakorn University. 9(1), 250-268. พัฒนา พรหมณี ศรีสุรางค์ เอี่ยมสะอาด และปณิธาน กระสังข์. (2560). แนวคิดการสร้างและพัฒนา รูปแบบเพื่อใช้ในการดำเนินงานด้านการสาธารณสุขสำหรับนักสาธารณสุข . วารสารวิชาการ ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีปีที่ 6 ฉบับที่ 2 เดือน กรกฎาคม-ธันวาคม 2560 ค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2563, จาก http://apheit.bu.ac.th/index.php?id=164 พิบูล ไวจิตรกรรม (2564). การออกแบบสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดระนอง. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล. 34,(1), 102-113. พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ. (2544). วัดรอยเท้าช้าง. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ศรีเมืองการพิมพ์ พจนา สวนศรี, และสมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยพายัพ, สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. พรเทพ เมืองแมน. 2544. การออกแบบและพัฒนา CAI Multimedia ด้วย Authorware. กรุงเทพฯ: บริษัท เอช.เอ็น.กรุ๊ป จำกัด. ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขาสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศิลปะ, 33(2), 329-364. รัตนะ บัวสนธ์. (2555). วิธีการเชิงผสมผสานสำหรับการวิจัยและประเมิน. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รณวีร์ พาผล ( 2566 ). การพัฒนาชุดสื่อการเรียนรู้ด้วยตนเองเพื่อพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของผู้ประกอบธุรกิจร้านอาหารในพื้นที่น้ำพุร้อนดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารนิสิตวัง ฉบับที่ 2 กรกฎาคม.–ตุลาคม, 109-119. โรแบร์, พอลล์ เจมส์. (2543). หลักการวิเคราะห์และเปรียบเทียบความสามารถอย่างเป็นระบบ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: ,มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. วัชราภรณ์ สุริยาภิวัฒน์. (2546). วิจัยธุรกิจยุคใหม่.กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วันวิสาข์ หมื่นจง ( 2565 ) แนวทางการออกแบบสื่อการเรียนรู้ภาษาอังกฤษสำหรับการท่องเที่ยวโดยชุมชน ตามความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารชุมชนวิจัยและพัฒนาสังคม, 16,(2), 14-27. วรลักษณ์ วงศ์โดยหวัง ศิริเจริญ. (2559). ปฏิสัมพันธ์ระหว่างคอมพิวเตอร์กับมนุษย์. กรุงเทพฯ : 166 สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553, กรกฎาคม-ธันวาคม ). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. วารสาร มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 2(4) : 3. สุดถนอม ตันเจริญ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้าน สมเด็จเจ้าพระยา ครั้งที่ 1 . กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา . สุดแดน วิสุทธิลักษณ์และคณะ. (2554). ต้นแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ได้รับทุนสนับสนุน จากองค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. สุนันทา แก้วสุข. (2552). รูปแบบการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาที่ผ่านการประเมินใน ระดับดี : กรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม . ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต , สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา สุรีรัตน์ เตชาทวีวรรณ. (2545). เอกสารประกอบการสอนวิชาพฤติกรรมนักท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ภาควิชาบริหารธุรกิจ. คณะวิทยาการจัดการ. สุวิมล ว่องวาณิช. (2549). “บทที่ 3 แบบตรวจสอบรายการประเมิน : วิธีวิทยาและเครื่องมือประเมิน,” ใน สุวิมล ว่องวาณิช (บก.). การประเมินอภิมาน : วิธีวิทยาและการ ประยุกต์ใช้. (หน้า 49-76). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สมเกียรติ ช่อเหมือน, ศักดิ์ชัย ใจดี, และ สมโภชน์ เกษตรไพสิษฐ์. (2557). การพัฒนาแอนดรอยด์ แอพพลิเคชั่นสำหรับการท่องเที่ยว กรณีศึกษาจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิชาการราชภัฏตะวันตก 9,(1), ก.ค.-ต.ค., 49-60. อัลณิกา สายน้ำเย็นและคณะ (2564). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียภาษาญี่ปุ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ชุมชนตำบลป่าตึง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย. วารสารวิชาการ ฉบับมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงรายปีที่ 16 ฉบับที่ 3 เดือน กันยายน-ธันวาคม 2564 ค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2565, จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/JSSRA/issue/view/17087 อรรถพล อนันตวรสกุล. 2549. วัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ : ปาเจรา. อรรถศาสตร์ เวียงสงค์. (2553). การพัฒนาสื่อความเป็นจริงเสมือน. วารสารวิทยาศาสตร์และ เทคโนโลยีมหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 29(4), 246-255. อรพินท์ สพโชคชัย. (2550). การบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม ในเอกสารประกอบการบรรยาย เรื่องหลักการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Governance) (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: www.opdc.go.th/oldweb/Mission/File_download/1141793785-1.ppt. (2555, 18กันยายน). เอกรินทร์ วทัญญูเลิศสกุล. (2564). การพัฒนาแอปพลิเคชัน บนอุปกรณ์เคลื่อนที่แบบข้ามแพลตฟอร์ม. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. Bardo, J. W. & Hardman, J.J. (1982). Urban Sociology : A systematic production. Chicago : F.E Peacock. Brown, W.B. & Moberg, D.J. (1980). Organization Theory and management : Macro Approach. New York : John Wiley and sons. Burns A., Umbaugh B. & Dunn C., (2016). Xamarin ja sen soveltuvuus Atk-Palvelu Luhtasaari Oy: n käyttöön. New Jersey: Prentice Hall Fluckiger, Francois. (1995). Understanding networked multimedia : applications and technology. 1st ed. London ; New York : Prentice Hall. Germaine Satia and Jerry Cao, (2015). Agile UX in the Enterprise. New Jersey: Prentice Hall. Kolb, D. A. (2005), Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall, Inc., Englewood Cliffs, N.J., 38. Montague, K., Nicolau, H., & Hanson, V. L. (2014). Motor-impaired touchscreen interactions in the wild. In Proceedings of the 16th international ACM SIGACCESS conference on Computers & accessibility (pp. 123-130)