ผู้วิจัย

ธนกร เพชรสินจร1 และ อุดมพงษ์ เกศศรีพงษ์ศา2*

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานด้านการจัดการขยะมูลฝอยของตำบลบ้านยาง อำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ และ 2. เพื่อสร้างเสริมพฤติกรรมการคัดแยกและการจัดการขยะมูลฝอยในชุมชน ผลการวิจัยในภาพรวมทั้ง 19 หมู่บ้าน จากการเก็บข้อมูลพื้นฐานด้านการจัดการขยะมูลฝอยของชุมชน พบว่า ค่าใช้จ่ายในการจัดการขยะกิโลกรัมละ 0.5 บาท คิดเป็นค่าใช้จ่าย 50,000 บาทต่อเดือน การบริหารจัดการอื่น ๆ ด้านการจัดการขยะทั้งตำบลมีค่าใช้จ่ายประมาณ 4 ล้านบาทต่อปี ส่วนการสร้างเสริมพฤติกรรมการคัดแยกและการจัดการขยะมูลฝอยในชุมชน และการเสริมสร้างพัฒนาศักยภาพการจัดการขยะแบบมีส่วนร่วม พบว่า 1) สมาชิกในครัวเรือนควรปรับพฤติกรรมการใช้สินค้า ควรได้รับการส่งเสริมด้านความรู้ความเข้าใจในการลดปริมาณขยะตั้งแต่ต้นทาง ส่งเสริมการปรับพฤติกรรมและสร้างจิตสำนึกรักษาสิ่งแวดล้อมให้กับชุมชน 2) สมาชิกในครัวเรือนควรมีความรู้และมีการคัดแยกขยะภายในครัวเรือนอย่างเหมาะสม โดยหน่วยงานภาครัฐที่รับผิดชอบ 3) อบต. ควรมีการจัดหาพื้นที่สาธารณะสำหรับการกำจัดรวมถึงมีพื้นที่รวบรวมขยะพิษ 4) อบต. ควรส่งเสริมให้มีการแปรรูปและสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับขยะที่เหลือทิ้งหรือนำกลับมาใช้ใหม่ 5) ชุมชนในระดับหมู่บ้าน หรือตำบล ควรสร้างกฎ กติกา และกลไกชุมชนเพื่อให้เกิดการขับเคลื่อนและนำสู่ผลการปฏิบัติงานจัดการขยะที่ดีในพื้นที่ และจากการวิเคราะห์ผลแบบสอบถามทั้งหมด 19 หมู่บ้าน จำนวน 646 คน สรุปผลภาพรวม พบว่า ชุมชนในตำบลบ้านยาง มีการทิ้งขยะในครัวเรือน ส่วนใหญ่จะทิ้งขยะใส่ถังขยะรวม ในส่วนปริมาณการทิ้งขยะต่อวัน ส่วนใหญ่ 1 - 2 กก. ชนิดขยะในครัวเรือน ส่วนใหญ่เป็นขยะแห้งที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ รีไซเคิลได้ วิธีการทิ้ง ทำลาย กำจัดขยะในครัวเรือน ส่วนใหญ่ทิ้งในถังขยะ อบต. ที่อยู่ใกล้บ้าน ลักษณะการนำขยะในครัวเรือนกลับมาใช้ประโยชน์ ส่วนใหญ่นำไปขาย มีวิธีการจัดการขยะในครัวเรือน ส่วนใหญ่ มีถังขยะหรือภาชนะรองรับขยะประจำบ้าน ในตำบลบ้านยางส่วนใหญ่มีปัญหาและผลกระทบจากขยะมูลฝอยในครัวเรือนเกิดจากกลิ่นเหม็นรบกวน ปัญหาขยะมูลฝอยในชุมชนมีสาเหตุ ส่วนใหญ่เกิดจากคนมักง่ายทิ้งขยะไม่เลือกที่ ปัญหาที่เกิดจากขยะสะสมและมลพิษไม่มีจุดทิ้งขยะที่ชัดเจน แนวทางการแก้ปัญหาเน้นผู้นำชุมชนซึ่งมีบทบาทมากในเรื่องขยะมูลฝอย ด้านการเป็นผู้ให้คำแนะนำแก่สมาชิก ควบคุมสมาชิกให้ปฏิบัติตาม ซึ่งผลการมีส่วนร่วมในการปฏิบัติตามหลักการการจัดการขยะมูลฝอยและการจัดการขยะในครัวเรือน มีค่าเฉลี่ยโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.98, S.D. = 1.03) คิดเป็นร้อยละ 79.60

บรรณานุกรม

กรมควบคุมมลพิษ. (2560). รายงานสถานการณ์ขยะมูลฝอยชุมชนของประเทศไทย ปี พ.ศ. 2559. กรุงเทพฯ : ส่วนขยะมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล สำนักจัดการกากของเสียและสารอันตราย สำนักงาน สิ่งแวดล้อม ภาคที่ 10 กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. ชนิดา เพชรทองคำ และคณะ. (2553). การบริหารจัดการขยะและเทคโนโลยีที่เหมาะสมโดยการมีส่วนร่วมของ ชุมชน. โครงการพัฒนาและส่งเสริมความร่วมมือเครือข่ายนักวิจัยสิ่งแวดล้อม ศูนย์วิจัยและฝึกอบรม ด้านสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม. บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น. สมชาย ศิริมาตร. (2548). การจัดการขยะแบบมีส่วนร่วมและพึ่งพาตนเองของชุมชนตำบลน้ำพาง อำเภอแม่ จริม จังหวัดน่าน. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. เสริมสุข บัวเจริญ และคณะ. (2552). การพัฒนาระบบการบริหารจัดการขยะชุมชนแบบมีส่วนร่วม อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง. (2562). แผนพัฒนา 4 ปี องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง พ.ศ.2561-2564. บุรีรัมย์ : องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง. อนันต์ โพธิกุล. (2561). การบริหารจัดการขยะชุมชน ของเทศบาลเมืองแสนสุข อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการ. สถาบันวิทยาการจัดการแห่งเอเชียแปซิฟิค สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรกฎาคม 2561. 4(1) : 107-121.

ไฟล์แนบ

pdf บทความวิจัยขยะตีพิมพ์ส่งเบิก62 form ส่ง มรภ.นครราชสีมา 2 ก.ค.62 แก้ไข1

ขนาดไฟล์ 396 KB | จำนวนดาวน์โหลด 78 ครั้ง

ความคิดเห็น